PARDOES

Zangeres Lenny Kuhr verhuist naar Israël. Wie kent haar niet? Ze werd beroemd met het liedje "De troubadour’ op het Eurosongfestival in 1969. Onlangs heeft zij in het kleine Schiller Theater in Utrecht afscheid genomen van ons land, waar ze genoeg van heeft. Ongetwijfeld heeft Lenny op dat podium nog maar eens de Troubadour gezongen. Van dit liedje werden hele volksstammen vrolijk. Het repertoire van Lenny Kuhr bestaat uit mooie teksten en muziek. Ze klinken allemaal heel lieflijk. Zo heb ik haar ook altijd getypeerd, als een zachtaardig en vredelievend mens. Maar Lenny Kuhr heeft kennelijk een andere kant. Ik vind namelijk dat ze nogal pal staat achter het gewelddadige en brute Israëlisch regime, een regime dat het liefst het hele Palestijnse volk wil onthoofden. Lenny Kuhr vindt de nieuwsberichtgeving in de media over de oorlog te eenzijdig. Misschien is dat een reden dat de Israëlisch gezinde EO met het tv-programma De Joodse Wereld is gestart. In de eerste aflevering was Lenny...

Iedereen kent wel het begrip: de hakken in het zand zetten. Een voorbeeld: mijn partner zegt: zullen we vandaag gaan fietsen? Het is zo'n mooi weer. Maar ik heb andere plannen. Dus zet ik mijn hakken in het zand  en zeg: daar heb ik helemaal geen zin in. Dat geen zin hebben is echter van korte duur, want de dag is nog lang en ik heb ook geen zin in een chagrijnige partner. Dus een uur later zit ik braaf op mijn e-bike om een knooppuntenroute te volgen door bos en hei en aanschouw hoe mooi ons land is.  Dat brengt mij bij het kabinet Rob Jetten die nogal strak in hun vel zitten met bepaalde plannen en waar nogal de hakken in het zand worden gezet. Dit kabinet is een typisch gevalletje van geen daden, maar woorden, terwijl het lijflied van Feyenoord 'geen woorden, maar daden' is. In die zin doet Feyenoord het beter. Zelfs het vangen van Bolle Jos lukt niet, ondanks de dure aangekochte vrachtboot om hem op te pakken. Het wil niet met het kabinet Jetten. Intussen lacht de VVD ...

Het is wel effe afkicken na bijna vijf weken relaxed leven in Fuengirola aan de blauwe Middellandse zee. De stad is een ratjetoe aan gebouwen, maar wel heel temperamentvol Spaans. De warmte is, in de ruimste zin van het woord, altijd voelbaar. En dat is precies wat mij zo trekt in deze stad in het mooie Andalusië. Misschien klinkt het raar, maar als ik in Fuengirola ben, is de agressieve wereld voor mij ver weg.  Nu ik weer thuis ben, is de agressie weer volop aanwezig en ook nog eens dichtbij. Gisteren werd ik in de Hinthamerpromenade bijna omver gereden door twee, tegen mij scheldende, jongens op een fatbike. Om hier nog even op door te gaan: afgelopen zaterdagmiddag in de Bossche binnenstad nog een protestmars tegen de komst van een AZC in Engelen. Zo'n 250 leeghoofden riepen in koor: we doen het ook voor jullie! Het is niet te pruimen, al die agressieve protesten in ons land tegen de komst van AZC's. De geest is volledig uit de fles. En waar is onze premier? Wie het weet ma...

Buenos Dias! Mijn laatste dagen in Fuengirola. Het is inmiddels dag 30. Intussen heb ik al een stoel voor de terugvlucht gereserveerd, want komende zaterdag nadert even snel als een vliegtuig dat opstijgt. De paar dagen die zich nu nog aandienen, ga ik vullen met dingen die ik afgelopen weken ook heb gedaan. Vooral veel wandelen en lekker eten. Meer hoeft niet, immers alle dorpen in de omgeving, die tegen de Andalusische bergwand zijn aangeplakt, hebben witte huizen. Niet spannend dus, maar wel relaxed. De afgelopen weken heb ik dagelijks gemiddeld zo'n 14.000 stappen per dag op Spaanse grond gezet. Omgerekend is dat plusminus 10 tot 12 km per dag. Mijn wandelschoenen zijn nog niet moe, terwijl als ik naar bed ga, ik geen pap meer kan zeggen. Nou ja, ik eet eerst wel een bakje mango kwark van de Mercadona leeg. Dan zou je verwachten dat ik in dromenland droom over het fraaie landschap rondom Fuengirola, maar nee hoor: ik droom over dingen die ik thuis kennelijk heb opgeslagen in ...

Buenos Dias. Het is maandag 27 april in Fuengirola. De zon schijnt flauwtjes en kleurt door de wolken heen een beetje oranje. Althans, dat maak ik ervan omdat het in ons land Koningsdag is. Onze koning tikt de 59 aan. Nog acht jaar op de troon zitten en mag dan, als ie wil, met koninklijk pensioen. Zijn troonopvolgster Amalia loopt al een beetje mee. En zo niet, dan kan ze altijd nog legercommandant worden. Wat mij in ieder geval deugd doet is dat het koningshuis populair blijft onder de Nederlanders. Hoe mooi is het om Willem Alexander en Máxima op geleende schaatsen te zien zwieren en zwaaien op het kunstijs in Dokkum. Kijk, zo hebben we nog tenminste iets wat ons met elkaar verbindt.  Immers, van de politiek moeten we het niet hebben. Dat blijft nog steeds een hoop gelul op de vierkante meter.  Kortom, of je nou wel of niet koningsgezind bent: Koningsdag blijft een feestelijke happening. Wat ik nu wel heb gemist is de oranje tompouce. Als ik thuis ben eet ik altijd een to...

Buenos Dias vanuit Fuengirola waar ik alweer twee weken vertoef. Net als thuis gaat ook hier de tijd even rap, ofschoon het verblijf anders voelt. Zeker bij het opstaan is de lucht al blauw gekleurd met hier en daar een schapenwolkje. Als ik dit schrijf, is het zaterdagmorgen. Het koffiezetapparaat pruttelt zachtjes en dat is anders dan thuis waar mijn espressomachine meer het geluid maakt van een grasmaaier. Eerst maar eens een kopje koffie drinken op het balkon en dan een plan maken voor deze dag. Nou ja, plan maken? Niks hoeft, gewoon alles op zijn Spaans. Spanjaarden zeggen vaak: ‘manana’, toch? In het zwembad zijn twee uitslovers al vroeg baantjes aan het trekken, terwijl het zonlicht nog niet eens het koude water had beroerd. Ik vermoed dat mijn zwembroek deze reis werkloos blijft, omdat het water niet is verwarmd. Werkloos? Dat geldt overigens niet voor mijn reservebril, maar dat komt nog. Van andere gasten hoorde ik dat - gelet op de wereldwijde oorlogsdreiging - de beheerder v...